Meer lezen

John Konijn - Schilderen, een lenig medium

Schilderen is een bijzonder medium. Het is niet alleen een medium dat in de Westerse cultuur enkele eeuwen lang bovenaan in de hiërarchie van de kunsten stond, het is ook een veelzijdig en lenig medium, toegesneden op wat het mensen met hun ogen en handen kunnen creëren. Het is daarom niet vreemd dat de schilderkunst zich handhaaft, ondanks de vele andere
mogelijkheden om beeldende kunst te maken in dit tijdperk van digitale film en fotografie.

Ook John Konijn realiseert zich al jong dat schilderen dé manier is om over de wereld te communiceren. Hij ervaart zijn omgeving als magisch, en wordt al op jonge leeftijd gegrepen door de mogelijkheid om zich te uiten. Hij geniet ervan om te leren schrijven en als hij een poster met een afbeelding van een schilderij van Vincent van Gogh ziet, brengt dit een gedachtestroom op gang die niet meer tot stilstand komt. Vol enthousiasme brengt hij de mysterieuze wereld in kaart.

Konijn tekent en schildert van jongs af aan en kiest meteen voor onderwerpen uit zijn naaste omgeving: horizon, luchten, land, huizen en infrastructuur in allerlei hoedanigheden. Het zijn klassieke thema’s die hij langzaamaan naar zijn hand zet. Hij oefent en leert. Na afronding
van zijn studie aan de Hoge School voor de Kunsten in Utrecht (HKU) vestigt hij zich als schilder in een atelier in Amersfoort.

Schilderen is voor Konijn kijken en denken in één. Of schilderkunst de werkelijkheid verbeeldt of een eigen werkelijkheid vertegenwoordigt is geen relevante vraag voor hem. Hij schildert intensief en spontaan zoals de Jonge Wilden in de jaren tachtig, verliefd op verf, verlangend naar beelden. In de volle overtuiging dat hij in kleurrijke verfstreken uiting kan geven aan vele verschillende gevoelens.

“Schilderkunst is dé manier om nog enige vat te krijgen op de bizarre wereld waarin we wonen. Beschouw je het leven van een klein afstandje is ons bestaan absurd en verwarrend.” Geeft hij als antwoord wanneer naar zijn motivatie wordt gevraagd.

In de afgelopen zeven jaar maakte Konijn zich meerdere persoonlijke motieven eigen. Met als uitgangspunt een grote fascinatie voor de ruimtewerking op het doek en de manier waarop lichteffecten kunnen worden ingezet en weergegeven, werkte hij consequent een vijftal thema’s uit: Bossen, autowegen, steden, parken en dromen. Het gaat steeds om motieven die aan zijn directe omgeving refereren. Een plek in de provincie in nabijheid van bomen en bossen, waar autowegen doorheen slingeren en flatgebouwen staan. Binnen dit raamwerk zoekt hij naar variaties in kleur en intentie, soms met een duidelijke verwijzing naar schilders en schilderkunst die hij bewondert. Afwisselend maakt hij van vloeibaarheid en stroperigheid in de verf gebruik. Zo ontstaat de voor zijn werk kenmerkende sfeer. Landschappen waarin weliswaar eigentijdse stedelijke elementen aanwezig zijn, maar die desalniettemin vooral veel lucht en lover tonen.

Zijn bijzondere interesse in kleur en kleureffecten komt naar voren in de diversiteit van sommige details op het doek. Het zonlicht of het lamplicht dat weerkaatst op water, een meer op de achtergrond of een plas water in het zand. Konijn varieert zoveel mogelijk. Binnen het bereik van één onderwerp, bossen, autowegen, verlichtte steden, varieert hij met kleuren en het ritme van de kwaststreken. Zacht licht gefilterd door boombladeren, die de schors op de stammen wit, groen en bruin laat oplichten. Water op grijze stoeptegels en zwart asfalt en avondrood, Konijn kijkt nieuwsgierig om zich heen, op zoek naar die landschappen en momenten van de dag waarop de realiteit zich aan je voordoet als in een droom. Het uur van de wolf als autolichten contrasteren met het donkerblauw, zwart van de hemel, als de bomen en de daken van de huizen zich aftekenen als een precieze scheidslijn tussen bebouwing en lucht.

Hoewel Konijn niet vanuit een conceptueel standpunt werkt, is er wel sprake van een duidelijke plaatsbepaling. De schilderijen van Konijn verdiepen zich niet langs de weg van de kunsttheorie, maar via zijn behoefte om van een saaie, voorspelbare wereld een bezienswaardigheid te maken. Konijn brengt kleine onderdelen en details van de werkelijkheid op het doek tot leven. Niet alles hoeft mooi te zijn. Hij bewondert Tjebbe Beekman vanwege diens verfgebruik en het vrijmoedige gebruik van restmaterialen zoals as en zand. Er is een echo van de impressionisten, maar ook een echo van Anselm Kiefer in zijn werk te bespeuren.

Experimenterend met kleur schildert hij zijn motieven. Hoe belangrijk deze kleurexperimenten zijn, blijkt uit enkele abstracte werken waarop hij de effecten van complementaire kleuren uitprobeert. De ervaring die hij opdoet wordt ingezet in zijn landschappen of ‘Fieldrecordings’. Een mooie benaming, waarmee hij verwijst naar het verschijnsel van een specifieke reeks geluidsopnames die registreren wat zich voordoet in de natuur. Zijn interesse voor dergelijke opnames, stemt overeen met zijn fascinatie voor beweging. Naast kleur, licht en ruimte blijkt ritme in zijn landschappen een belangrijke component. Vooral op lange liggende doeken (95 bij 180 cm.) die zich als een panorama uitstrekken, doen de stammen van de bomen zich voor als een rij die je in het voorbijgaan ziet. Met dit effect voor ogen is er sprake van een verrassende verwantschap met zijn schilderijen van autowegen: steeds lijkt het landschap vanuit een voertuig bekeken te zijn.

De expositie is te bezichtigen van 10 maart tot en met 6 mei 2017.
De expositie is geopend op donderdag en vrijdagmiddag van 14.00-17.00 uur en zaterdags van 11.00-12.30 uur en op de eerste zondag van de maand van 14 tot 17 uur.
Gesloten op vrijdagmiddag 7 en 28 april, 18 maart, 1 en 15 april en 6 mei in combinatie met een koffieconcert.